บทความอื่น ๆ






 
 
 
งานเขียนทั่วไป
 
 
อติรูป
14 เจ้าหมีสังหารอติรูป
 
ราชบุณ

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 บทความใหม่ เหรียญขอเบ็ด หลวงพ่อกลั่น วัดพระญาติ                                                                                                                                                                                                                                                                                
 
กล่าวฝ่ายพระพรุฤชุศรี
มาบัดนี้นอนซมระทมท่า
ไฟรักเร้าเผาใจไหม้อุรา
หลับเห็นหน้ายุพาอรัญยานี
ลืมตาตื่นขืนมองบนท้องฟ้า
ยังเห็นหน้ายุพามารศรี
จะหลับตื่นฝืนแลแม้นาที
โฉมนรี ตรึงตาให้อาลัย
 
แล้วได้ยินเสียงเพรียกเรียกหมีเอ๋ย
กระไรเลยเฉยชาเป็นบ้าใบ้
นอนหน้านิ่วคิ้วขมวดปวดอะไร
สองวันไม่เห็นหน้าข้าอาทร
ครั้นเจ้าหมีแลเห็นเป็นยุพา
ขยี้ตา ว่าไม่ใช่ภาพหลอน
 
ได้ยินน้องร้องหาว่าอาทร
เรื่องทุกข์ร้อนผ่อนคลายหายโศกี
แล้วจึงกล่าวเล่าความไปตามเรื่อง
พระพิมเคืองเรื่องขอเจ้าเป็นเมียพี่
จึงบัญชาข้อห้ามปรามฤดี
แล้วเจ้าหมีเล่าความที่ปรามไป
อรัญยาณีวางเฉยที่เอ่ยอ้าง
แก้มนวลปรางแดงเรื่อนั่งเบื้อใบ้
หมีเอ่ยถามนงรามเจ้าทรามวัย
เจ้ามีรักหรือไม่ในชีวัน
 

อรัญยาณี /  “ กระไรหรือคือนามของความรัก ”

พระภรุ /     “ คือดวงพักตร์ยั่วเย้ายามเจ้าฝัน

                      ครั้นตื่นมาตรึงตาวิลาวัณย์ ”

อรัญยาณี /   “ ช่างโศกศัลย์รักนั้นข้าหวั่นกลัว ”

พระภรุ /      “ คือจันทรภาสวรตอนราตรี ”

อรัญยาณี /   “ แล้วเมฆีหมกแมกแสงสลัว ”

พระภรุ /      “ คือน้ำค้างพร่างหล่นบนใบบัว ”

อรัญยาณี /   “ มิอาจซึมซาบตัวบนบัวใบ ”

พระภรุ /      “ คืออุษาลาวัณย์ตะวันฉาย

                       เลื่อมพรรลายฉายแสงแห่งรักใคร่ ”

อรัญยาณี /   “ ถึงวสันต์ลาวัณย์จาบัลไป

                       ด้วยสิ้นไร้แสงสูรย์เกื้อกูลมา ”

พระภรุ /      “ คือสายลมโลมไล้ในใจพลัน”

อรัญยาณี /   “ ยามเหมันต์ พัดผ่านสะท้านพร่า ”

พระภรุ /      “ เหมันต์ช่วงล่วงแล้วหนอแก้วตา ”                                       

อรัญยาณี /   “ ถึงปีหน้าย่อมมาเป็นอาจินต์ ”

พระภรุ /      “ คือบุปผาบานชื่นบนผืนป่า ”

อรัญยาณี /   “ แล้วหล่นร่วงโรยลาคุณค่าสิ้น

                       กลีบดอกแล้งแห้งโหยลงโปรยดิน

                       คุณค่าสิ้นเคียงดินในถิ่นไพร ”

พระภรุ /       “ แล้วกระไรคือนามของความรัก ”

อรัญยาณี /    “ เศร้าใจนักรักนี้ไม่มีได้

                        รักข้าอยู่ แว่นแคว้นดินแดนไกล

                           ผู้วิไลในฝันเคยพรรณนา ”
 
ครั้นสิ้นคำจำนรรอรัญยาณี
แลเจ้าหมีรันทดสลดหน้า
ว่าหมีเอ๋ยไม่เคยเลยสักครา
จะร้างลาจากไกลสิ้นไมตรี
จะหลบลี้บิดามาเป็นเพื่อน
ไม่แชเชือนเลือนร้างไปห่างพี่
สักวันหนาบิดาคงปราณี
พี่คนดีอย่าโศกวิโยคใจ
แล้วจึงได้ร่ำลาด้วยอาวรณ์
อกสะท้อนถอนใจให้หวั่นไหว
หมีมองร่างโฉมนางเดินจากไกล
เลือนหายไปในแสงสุริยา
 
 สถิติวันนี้ 35 คน
 สถิติเมื่อวาน 256 คน
 สถิติเดือนนี้
สถิติปีนี้
สถิติทั้งหมด
4690 คน
101552 คน
891236 คน
เริ่มเมื่อ 2012-10-30